zondag 24 december 2017

Wat was uw geboortedatum ook al weer?

Het valt me steeds meer op. Mensen die spreken in verleden tijd terwijl het tegenwoordige tijd moet zijn.
Is dat erg, kun je zeggen. Nee, dat niet maar er zijn wel meer dingen niet erg waar mensen zich druk over (kunnen) maken.

Ik maak me er niet echt druk over waar vind het heel typisch. Wat ik bedoel? Enkele voorbeelden.
Ik heb een aantal artikelen gekocht in een fysieke winkel en sta bij de kassa om af te rekenen. De kassamedewerker vraagt heel vriendelijk: "had u het zo allemaal"? Of, " Zo dat was het dan"? "Had u willen pinnen, of wilt u contact betalen"?
Misschien kunt u begrijpen dat ik er een beetje van in de war kan raken.
In het restaurant komt de ober na het eten aan mijn tafeltje staan:"Had u nog drinken gewild? Koffie misschien"?
Daarbij worden in de meeste restaurants de etiquette niet juist toegepast. Veelal hoor je de vraag; Was het lekker? Dat mag je nooit vragen. Men hoort te vragen, Is alles naar wens? (let op de tegenwoordige tijd in de vraag. Het bezoek is immers nog niet afgelopen). Dus de vraag stellen, was alles naar wens is niet juist. Daarin zit expliciet de vraag verscholen of u het pand wilt verlaten.
Ik was een keer in een bedrijf waar ik nog niet eerder geweest was en ook geen contact mee had gehad. Het was voor het bedrijf nodig dat ze voor een goede dienstverlening enkele gegevens van mij noteerden. Er werd mij de vraag gesteld:" Wat was uw geboortedatum ook al weer"?
Dat vond ik iets teveel van het goede en ik reageerde met:" Ik kan me niet herinneren dat ik die al verteld heb". Daarbij, mijn  geboortedatum is niet 'was' maar 'is'. Hij veranderd namelijk niet. Ook al heeft mijn geboorte in het verleden plaatsgevonden.
De man vond dat natuurlijk niet leuk maar heeft me verder wel goed geholpen. Wellicht dat hij snel genoeg inzag dat het een rare manier van vragen is.
Het ergst is misschien wel de persoon die vrolijk binnen komt lopen en zegt:"Zo daar was ik weer" Dan heb ik neiging om te reageren met:" Och, wat jammer dat we zometeen weggingen.
Nu ben ik een echte Brabander en woon ook nog steeds in Noord-Brabant. Daar worden vragen ooit iets anders gesteld. Het Brabants dialect is prachtig en de bijbehorende grammatica ook. Misschien schrijf ik hier ook nog wel een blog over.
Een Brabantse cassiere kan vragen; Had u alles zo gehad willen hebben? Een prachtige manier van vragen waar ik als Brabander helemaal geen moeite mee heb natuurlijk. Dus zeg ik dan:" Nee, ik heb het gelijk. Houdoe en bedankt wa".
Het valt me op dat bij de politie het net andersom werkt. Stel dat je een raar rijgedrag vertoont en je wordt door de politie staande gehouden. Dan zegt zo'n agent, nadat je het raampje heb geopend, quasi vriendelijk:" Waar bent u (zijn we) mee bezig"?
Niets agent, zou ik zeggen, ik zit in mijn auto die stilstaat dus doe niets verkeerds.
Misschien moet de agent vragen:" Waar was u mee bezig"?

Verleden tijd? Tja, het bleef lastig.

maandag 4 december 2017

Achtervolgt door de Champignonmaffia

Ik zal direct met de deur in huis vallen. Ik lust geen Champignons. Ik vind ze vies. Alleen van de lucht al wordt ik misselijk. Ik heb vroeger toen ik ze een keer MOEST eten nog lang zitten kokhalzen.

Dit heb ik al vanaf mijn kindertijd. Veel kinderen hebben iets wat ze vies vinden of niet lusten. Spruitjes? Bloemkool? Gebakken piepers? Ik ken zelfs kinderen die niet van friet houden. Allemaal geen probleem. Het is jammer, want spruitjes bevatten veel vitaminen. Maar dan eet je gewoon iets anders met veel vitaminen.
Zo niet met Champignons (of welke paddenstoel dan ook). Als je zegt dat je die niet lust dan is de kamer te klein. Je wordt door allerlei Champignonetende medemensen veroordeelt alsof je een kleuterklas hebt misbruikt.
Hoe kan dat nou? Champignons zijn zo lekker en gezond. Heb je ze weleens geprobeerd? Probeer ze nou. Ze zijn echt lekker. Je moet ze gewoon lekker door laten bakken. Dan zijn ze nog lekkerder.
Mijn hele leven word ik al achtervolgt door de Champignonmaffia. De 'medemensen' die maar niet kunnen begrijpen en maar niet willen accepteren dat er iemand op de wereld rondloopt die geen paddenstoelen eet. Ze begrijpen het niet. Ze liggen er schijnbaar wakker van. Het grijpt ze naar de keel. Het laat ze niet los.
Ik ben een van de paria's die door deze gemeenschap niet wordt geaccepteerd. Ik hoor er pas bij als ik ook Champignons ga eten.
Spruiten, alcohol, groenten in het algemeen, fruit, allerlei soorten drank. Je mag het allemaal niet lusten. Maar Champignons?? Hoe durf je?
Nou ik durf. Ik word redelijk gek van al die opdringerige bemoeials. Maar ik durf. Ik heb nooit Champignons gegeten en ik eet nog steeds geen Champignons. Dat zal altijd zo blijven. Paddenstoelenmaffia, wen er maar aan.
Maar het zou fijn zijn als deze groep het gewoon eens zou willen accepteren dat er mensen zijn die een keuze maken. Die meerdere keuzes maken zoals bijvoorbeeld, niet op Facebook gaan, of Twitter of Instagram. Niet de hele dag een 'soort van' gebruiken. Niets 'van zoiets van' hebben en 'me' Champignons niet wil eten.
Mensen alstublieft, ga niet op iedereen lopen zeiken die iets anders kiest dan je zelf doet. Laat iedereen eten wat ie wil ook al wordt hij / zij er dik van. Maak je eigen keuze maar respecteer ook die van een ander.

Misschien dat ik dan ooit nog eens ergens kan gaan eten zonder commentaar te krijgen omdat ik geen gerechten met Champignons wil.