maandag 21 augustus 2017

De ziekte van Lyme (3)

Nadat ik diverse ziekenhuizen had bezocht besloot ik nog via een Duitse arts op zoek te gaan naar een afdoende behandeling.
We besloten mijn bloed op te sturen naar een laboratorium in Berlijn en bezochten voor de uitslag en behandeling een arts in Maastricht. Zij is een Duitse en zou volgens de Duitse methode wellicht meer kunnen bereiken.
In Nederland valt alles wat met Lyme te maken zou kunnen hebben onder de CBO richtlijn. Een publicatie waarin staat beschreven wanneer je Lyme hebt, hoe het moet worden behandeld, met welke medicijnen enz. Je kunt het ook in Jip-en-Janneke-Taal samenvatten. De huisarts kijkt of je een bekend verschijnsel op je huid hebt. ( de beroemde rode plek met kring). Besluit dan om een bloedtest te doen en als de uitslag positief is ben je door de Boreliabacterie besmet. De huisarts mag je een antibioticakuur aanbieden van maximaal 14 dagen. En denkt dan dat het is opgelost. Blijkt later dat de klachten blijven dan zegt hij / zij dat het tussen je oren zit en dat je via cognitieve gedragstherapie ervan af kunt komen. Als dat nog niet helpt dan kan hij of zij het besluit nemen om nog een antibioticakuur van maximaal drie weken te laten toedienen via een infuus in het ziekenhuis. Bent u dan nog steeds niet klachtenvrij dan bent u echter uitbehandeld want volgend de CBO richtlijn mag een Nederlandse arts dan niets meer doen.

Veel Lymepatiënten wijken uit naar landen waar Lyme als serieus probleem wordt gezien en starten daar allerlei behandel trajecten. Vandaar dat ik via een Duitse arts, die in Nederland werkt, ook een behandeling ben gestart. Zij wist heel veel over Lyme en wist het ook vanuit de juiste hoek te benaderen.
Waar in Nederland het als een neurologische aandoening wordt gezien weten ze in onze omringende landen dat de symptomen ontstaan door de nog steeds aanwezige bacterie. Alsook de schade aan de zenuwuiteinde die inmiddels is aangericht.
Helaas komt behandeling in buitenland vaak te laat omdat het pas na de behandeling in Nederland wordt gestart. De bacterie heeft zijn werk dan al gedaan. De boel is onherstelbaar beschadigd.
Ondanks dat heeft deze arts een antibioticakuur voorgeschreven die effect leek te hebben. Ook deze kuur werd echter voortijdig gestaakt omdat deze Duitse arts in Nederland werkt en zich dus te houden heeft aan de Nederlandse wetgeving. Toen ze als alternatief koos voor alternatieve medicijnen ben ik afgehaakt.
Vanaf toen heb ik geprobeerd om het pad van de acceptatie te volgen.
Dat valt niet mee. Als je je baan verliest, voortdurend pijn hebt en vaak duizelig bent, slaapproblemen, concentratieproblemen, in toenemende mate Tinnitus en een slechte concentratie tijdens het autorijden hebt (Ik was beroepschauffeur). Probeer het dan maar eens te accepteren.

In het volgende blog, het slot.

zaterdag 12 augustus 2017

Kijk eens in mijn koffiedik.

Het moest er eens van komen. Er was al zo vaak tegen mij gezegd, 'Doe dat nou eens een keer'. Dus dit keer besloot ik mee te gaan.

Met z'n drieën gingen we naar het Koffievrouwtje. Een wat oudere vrouw met een buitenlands accent, leest, naar eigen zeggen, in het koffiedik uw verleden, heden en toekomst. En zij is goed. Ze is wereldberoemd in Noord-Oost Brabant en omstreken."Ze komen hier zelfs vanuit Rotterdam, begon ze haar verhaal. Wij genoten met volle teugen van het Rotterdam verhaal maar hoopten wel dat het voor ons wat spannender zou gaan worden.
Ze begon bij mijn vrouw. Ze voorspelde via het bestuderen van het koffiedik het verleden, heden en toekomst van mijn vrouw.
Mijn mond viel open van verbazing. Verleden en heden voorspellen? Dat is knap.
Mijn vertrouwen in haar nam met elke zin toe. Wat ze niet in het koffiedik kon lezen vroeg ze gewoon. Ze bevestigde steevast het antwoord wat ze kreeg met, "Ja, dat stond er", starend in het koffiedik.
Weldra zou ik aan de beurt komen. En omdat het over mij zou gaan zou ik alles kunnen verifiëren via mijn lange termijn geheugen (verleden) of het korte termijn geheugen (heden). Alleen de toekomst zou lastig worden maar via mijn rotsvast vertrouwen in de voorspellingen zou ik ook dat goed in me opnemen.
Ze begon goed. Of moet ik zeggen, ze had goed naar mijn vrouw geluisterd en mij ook al redelijk goed geobserveerd.
Ik ben 62 jaar. Dat had ik verteld. Dus ze voorspelde dat mijn vrouw en ik twee keer per jaar op vakantie gingen en ziek zouden worden. Nu is dat bij mensen boven zestig jaar redelijk voorspelbaar dus wij geloofde haar.
Vrolijkheid, ziektes en onzekerheden wisselden elkaar af en na enige tijd wisten wij precies wat we hadden meegemaakt, nu meemaakten of nog zouden gaan meemaken. Het was nogal wat.
Terwijl ze onze dochters koffiedik las begon ik toch wel erg moe te worden en nam niet alles meer in me op. Door mijn Ziekte van Lyme is mijn spanningsboog erg kort en door alle informatie die ik al had gekregen was mijn emmertje al aardig vol geraakt.
Toch wel enigszins tevreden togen we weer op huis aan. Vrolijk kleppend over hetgeen we te horen hadden gekregen mengden we ons in het drukke verkeer. Ze had geen verkeersongeluk voorspelt dus hoefden we ook niet zo goed op te letten. En ze had gelijk. We zijn veilig thuis gekomen.
Ik trek niet alles in twijfel over wat ze heeft verteld. Maar ik geloof niet zo in het occulte of paranormale. Als u dat wel doet, voel u dan vooral niet beledigd door mijn tekst hierboven. Doe wat u wilt doen en denk wat u wilt denken.

Ik wil afsluiten met een zin die ik onlangs ergens zag staan en heel goed vind: 'Geloof niet alles wat u denkt'.

zaterdag 5 augustus 2017

Wilt u zegeltjes?

Het irriteert me al jaren. De grootste grootgrutter in dit kleine kikkerland is er groot door geworden.
Iedereen die bij deze grootgrutter aan de kassa komt wordt suf gezeurd over allerlei spaaracties waar alleen de grootgrutter beter van wordt.

Maar ja, de Nederlander is van huis uit een spaarder en waarom zou je dat niet warm houden? Er veranderen tegenwoordig in rap tempo allerlei dingen, tradities mogen niet meer. Nederland moet zich aanpassen. Nederland moet mee met de tijd. Nederland is een snel land waarin de meeste mensen goed om kunnen gaan met de dagelijkse veranderingen van zaken die eigenlijk heel goed gaan. Maar wat we niet willen veranderen is de spaarderscultuur.
Vandaag was het weer zover. Het overkwam me dit keer niet bij de grootgrutter Albert Heijn maar bij haar conculega Jumbo.
De kassière keek me heel spannend aan met een blik van 'Ik ga het hem nu vragen'. Toen keerde ze haar gezicht af en tijdens een verwoede poging zich zo neutraal mogelijk te houden kreeg ik een stormvloed aan aanbiedingen in de vorm van zegeltjes over me heen.
Verlangend keek ik naar mijn vrouw. Wil jij hiermee verder gaan, smeekte ik zonder woorden. Mijn vrouw weigerde gelukkig alle zegeltjes en stak haar pinpas in de daarvoor bestemde gleuf.
De inhoud van ons karretje hoefde niet aan een steekproef onderworpen te worden, dus we mochten zonder zegeltjes en met volle kar naar buiten.
Ik zat er even doorheen.
Ik ga een actie starten voor een zegelvrije kassa, was het eerste wat in mij opkwam. Een kassa waar elke klant gewoon de boodschappen kan betalen zonder overvallen te worden door zegeltjes aanbiedende kassières.
Albert Heijn moet er het eerste mee beginnen. Die begon tenslotte ook als eerste grootgrutter met dit gezeur. Misschien gaat het aan de kassa dan ook een beetje sneller. Het zegeltjes gedoe houdt heel erg op en voordat ik eindelijk eens door de kassa ben is mijn diepgevroren kip al ontdooit en moet ik die diezelfde avond opeten.
En dan heb ik het nog niet eens over het likken aan de achterzijde van die zegeltjes waardoor ik weer een vieze smaak in mijn mond krijg. Eerst de vraag om zegeltjes, dan dat vies gelik. Die kip smaakt me dan ook niet meer.

Nee, geef mijn zegeltjes maar aan de volgende.