donderdag 29 juni 2017

Geslachtsneutrale toiletten?

Het houd me al een aantal jaren bezig. Waarom zijn er aparte toiletten voor mannen en vrouwen? Waarom doen wij onze behoefte op een aparte pot terwijl je tijdens 'de daad' nauwelijks verschil ziet in de houding die we aannemen?

De hele wereld ligt wakker van de vele soorten geslachten die momenteel onze aarde aan het bevolken zijn. Eerst was het simpel. We hadden mannen en vrouwen,Punt. De laatste tijd krijgen we er van alles bij. Mannelijke  vrouwen, vrouwelijke mannen, omgebouwde mannen, omgebouwde vrouwen. Omgebouwde mannen die zich toch nog vrouw voelen en andersom. Ga nog maar even door. De keuze is ruim.

Op zich, voor mij, allemaal geen probleem. Een ieder moet zich kunnen laten aanpassen en ombouwen naar wens en zich daarnaast nog kunnen gedragen naar wens, maar.........
Al die transgenders, want zo worden ze globaal genoemd, moeten ook naar de wc. Waar moeten ze naar toe? Moet een omgebouwde man die zich nog vrouw voelt nou naar een vrouwen- of naar een mannentoilet? En vul dan alle eerder genoemde voorbeelden maar in.

In Australië zijn ze al op de bonnenfooi begonnen met extra toiletten te bouwen voor twijfelaars en voor diegene die het definitieve 'geslacht' al bereikt hebben. Het lijkt me erg moeilijk om te kiezen. Je staat met trillende knieën voor een aantal deuren met allerlei symbooltjes. De ene hand vertwijfeld aan je gezicht en de andere hand resoluut in je kruis om te voorkomen dat zowel fecaliën als de laatste aanpassing voortijdig het lichaam verlaten.  Dat moeten ze ons mensen niet aan willen doen.
Het kan zo simpel zijn. Ik zag toevallig vandaag in een publiek toegankelijk gebouw een hele simpele oplossing; Een geslachtsneutraal toilet! Een ruimte met enkele aparte hokjes waar in elk hokje een universeel toiletpotje is geplaatst.
Het maakt niet uit wie of wat je bent. Je gaat naar binnen, hoeft niet te kiezen maar gaat een van de hokjes binnen. Daar vindt je een toiletpot, een pedaalemmertje en wat poetspapier. Ga je gang. Het maakt niet uit of je een vrouw met een penis bent of een man met borsten. Je hoeft niet bij een groep te horen of jezelf te verexcuseren. Je hoeft je niet gediscrimineerd te voelen want je bent allen gelijk.
Zo moet het zijn. Geen gezeur, geen gekleur, geen gezeik, (alhoewel) allen gelijk.

Als we de (geslachtkeuze) van mensen volledig willen accepteren moeten we ze geen apart toilet geven want dan schiet het nog niet op. Dan krijgen we hetzelfde als de Gaypride. Daar bepleiten ze gelijkheid voor homoseksuelen door ze anders te laten zijn.
Of mis ik nou iets?

donderdag 22 juni 2017

De ziekte van Lyme (1)

Hoeveel berichten zijn er al niet over geschreven? Hoeveel mensen zijn er al niet door getroffen? Hoe vaak wordt er gewaarschuwd voor een Tekenbeet van een besmette nimf?

Ook ik ben de klos. Ook ik heb (in  2007) een Tekenbeet opgelopen. Ook ik trof toen een huisarts die onbekend was met het fenomeen. Ook ik ben van ziekenhuis naar ziekenhuis 'gerend' in de hoop een arts te vinden die er meer vanaf weet en een behandeling wil starten. Ook ik zit nu al 5 jaar thuis met allerlei klachten die mijn dagelijks functioneren beïnvloeden en mij veel aan huis kluisteren.
Ik ben wat dat betreft niet uniek. Ik heb mijn besmetting opgelopen in Duitsland. Midden in een klein dorpje in Der Harz wist zo'n klein kriebelbeestje mijn bovenbeen te bereiken en daar een heel klein hapje uit te nemen met grote gevolgen.

Helaas had ik weer thuis bij mijn bezoek aan de huisarts geen grote rode kring maar 'slechts' een grote rode vlek. Dat was voor die huisarts geen reden om een antibioticakuur te starten. Ondanks dat ze sprak over een stevige ontsteking.
Het duurde zeker twee jaar voordat ik de eerste rare verschijnselen kreeg die ernstig genoeg waren om wederom naar de huisarts te gaan. Tot die tijd had ik wel vaker griep dan voor de besmetting maar er gingen toen nog geen alarmbellen rinkelen.

Bij mijn huisarts rinkelde er helemaal niets (ja, wellicht de kassa) en ik werd telkens met allerlei standaard testjes naar huis gestuurd. Prik nog maar eens bloed, lever wat urine in, hoe is je bloeddruk, ben je niet een beetje te dik? Drink je niet teveel? Kortom het standaard pakket wat zoveel mensen het idee moet geven dat de huisarts je serieus neemt.
Intussen was in een naburig dorp een ernstige vorm van Q-koorts uitgebroken waardoor veel mensen hun huisarts opzochten met vergelijkbare klachten. Zelfs toen kwam mijn huisarts nog niet op het idee om me daarop te laten testen.

Zoals bekend komen veel klachten van Lymepatiënten overheen met die van Q-koortspatiënten.
Toch ging er bij mijn huisarts geen belletje rinkelen.
Het zou nog tot 2013 duren voordat bij mij de Ziekte Van Lyme werd vastgesteld.

dinsdag 20 juni 2017

Alle vakanties naar de Wereldkampioenschap zijspancross

Nadat ik zelf 2 jaar in de bak van een zijspancrossmotor mijn acrobatische toeren had uitgehaald werd het, eerder dan verwacht, tijd om naar de andere 'stuntmannen' te gaan kijken.

De coureur waar ik het fijnst mee gecrossed heb gaf er opeens de brui aan en ik stond aan de kant. Hij had er opeens geen zin meer in. Tja, dat kan. Als bakkenist heb je dan weinig in te brengen want de coureur betaald alles en wie betaald, bepaald. Bij de professionals is het in veel gevallen  zelfs zo dat de bakkenist betaald wordt door de coureur. Op ons niveau was dat niet aan de orde.

Mijn liefde voor de zijspancross was nog onaangetast hoog en dus gingen mijn vrouw en ik met enkele vrienden naar zoveel mogelijk wedstrijden in Nederland en het buitenland. Onze vakantiedagen en ons vakantiegeld ging eraan op maar we hadden de tijd van ons leven. Vaak kwamen we op vrijdagmiddag aan op een of ander circuit ergens in bijvoorbeeld Zuid-Duitsland en de eerste actie was natuurlijk altijd het opentrekken van het eerste blikje bier. Pas na een aantal uren werd de tent opgezet of de caravan in orde gemaakt. Daarna iets naar binnenwerken wat op eten leek en daarna weer verder met gezellig kleppen met z'n allen onder het genot van, tja, heel veel bier.

In die tijd waren er natuurlijk ook Wereldkampioenschappen voor solomotoren maar daar kwamen toch andere mensen op af. Die konden minder goed tegen bier en de vernielingen en vechtpartijen waren schering en inslag.
Bij de 'zijspanfamilie' kwam dat niet voor en dus was de sfeer veel aangenamer. En dat ondanks de grote hoeveelheden alcohol.
Een jonge dame van een Zwitserse organisatie wist mij een keer te vertellen dat de solo klasse door hen niet meer werd uitgenodigd vanwege de steeds terugkerende problemen. Wij natuurlijk trots en we gingen ons nog beter gedragen.
Vaak vertrokken we op zondagavond of, i.v.m. met de aanwezige alcohol, op maandagmorgen weer naar huis.

Dit heb ik ongeveer 17 jaar volgehouden. Ook na mijn scheiding sloot ik me bij mijn vrienden aan en bleven we overal de Wereldkampioenschappen zijspancross bezoeken.
Ik zou hier nog enkele blogs over kunnen schrijven maar de eerlijkheid gebied me te schrijven dat het dan wel veel van hetzelfde zou worden. Dat is dus niet de bedoeling. Anderen moeten ook aan het woord kunnen zijn aan deze Stamtafel.

woensdag 14 juni 2017

Wat is Postcrossing?

Postcrossing is een manier om fysiek kaarten te versturen naar onbekende mensen over de hele wereld.
Je ontvangt ook kaarten van mensen uit landen van over de hele wereld.
Er is een website waar je een account kunt aanmaken en adressen kunt opvragen. Dit gaat niet zomaar. Dat wil zeggen dat men niet je adres zomaar kan opvragen. Welk adres je krijgt wordt door de website beslist. Niet iedereen krijgt jouw adres. Daar wordt heel zuinig mee omgegaan.

Mijn vrouw en haar zusters doen al een geruime tijd aan Postcrossing. Zij vinden het ook heel leuk.
Mijn  vrouw ging al vrij snel zelf kaarten maken. Die liet ze afdrukken bij een van de websites die dit aanbieden. Het nadeel bij zo'n site is vaak dat je een bepaalde hoeveelheid moet afnemen. Ze bleef dus telkens met een hoeveelheid dezelfde kaarten zitten omdat ze niet naar iedereen dezelfde kaart wilde sturen.

Daarop hebben we, mijn vrouw en ik, besloten om het restant kaarten voor een zacht prijsje te koop aan te bieden via een website.
Inmiddels is die website behoorlijk gegroeid en laten we de kaarten bij een eigen drukkerij drukken. We bieden ze te koop aan tegen kostprijs zodat men niet teveel betaald. Het nadeel is dat wij geen winst maken.
We hebben twee jaar geleden besloten om met leden te gaan werken. Klanten die lid worden krijgen nog een extra korting.

Wij noemen het een Collectief en geen webwinkel. Intussen hebben we al een redelijk aantal leden en goede afspraken kunnen maken met de drukkerij waardoor we steeds een goede kwaliteit geleverd krijgen.
Natuurlijk kunnen de leden ook zelf kaarten aanleveren. Of die dan in het assortiment worden opgenomen beslissen, jawel, de leden. Via een beoordelingspanel kunnen leden aangeven of ze de kaart leuk vinden of niet.
Met andere woorden. We doen het met z'n allen en we houden het heel goedkoop. Zo blijft het leuk. En dat is ook ongeveer onze slogan.
Ga naar postcrossing.com
Bezoek onze website voor de goedkoopste ansichtkaarten, Het Postcrosscollectief

zondag 11 juni 2017

Een dagje Rotterdam

We wisten niet goed waar we heen zouden gaan. Mijn vrouw en ik. We wilden eerst naar Leeuwarden en Sneek maar de reistijd was langer dan de dag dus moest het iets anders worden.

We hadden namelijk treinkaartjes gekocht bij KruidBlok of zoiets. Lekker goedkoop de hele dag in een rijdende trein zitten.
Uiteindelijk kozen we voor Rotterdam.
De reis ernaar toe verliep voorspoedig en na ongeveer 1,5 uur kwamen we binnenrollen in het nieuwe Centraal station Rotterdam.
Daar moest eerst een foto van worden gemaakt voordat we verder zouden reizen naar Rotterdam Blaak.
We zijn allebei moeilijk ter been en we wilden toch zoveel mogelijk zien dus daarom indien mogelijk met het ov.
Als je bij station Blaak bovengronds komt zie je direct de Markthal. Rondom de hal de vele vormen van architectuur zoals o.a. de Kubuswoningen. Het was markt naast de Markthal maar we begonnen binnen. Een enorme hal met allerlei kraampjes die van alles aanboden behalve kleding. Dat was al een hele verfrissing. Het zag er goed verzorgd uit. Wij vergeleken het een beetje met La Boqueria in Barcelona. Ook een indoor markt waar de vissen je aan liggen te kijken en het fruit je toelacht met een zachte drang van “bijt me, bijt me”. Een markt waar de echte zuidelijke sfeer hangt en je het idee krijgt van, ‘Ik lust best een visje….maar niet hier’.
Die sfeer hing er niet in de Markthal, niet op de straatmarkt, en niet in de Koopgoot. In de koopgoot mag je in het onderste deel niet fotograferen, geen huisdier meenemen en nog enkele regels. In de goot lopen mensen die in een Channel no5-tasje de lipstick van Hema proberen te mee dragen er daar dien je rekening mee te houden. Nee, ik kom dus liever niet in de goot terecht.

We gingen een eindje verderop lunchen en daarna brachten we een bezoek aan de Erasmusbrug. Een imposant bouwwerk waar mijn vrouw absoluut een foto van wilde maken omdat zij kaarten maakt voor onze webshop. (Zie rechtsboven de banner).
We waren moe, we hadden teveel gelopen en wilde naar huis. Onder aan de brug namen we de watertaxi naar Dordrecht en vandaar de trein naar huis.
Al met al een vermoeiende dag maar zeker de moeite waard. Rotterdam is een mooie stad. Zeker als je van moderne architectuur houd.
Ondanks dat de NS niet echt rekening houdt met minder valide mensen, (er komen steeds meer trappen in de treinen) is het ons toch gelukt om redelijk comfortabel te reizen.

Deze dagjes uit vormen tegenwoordig onze vakantie. Waar we de volgende keer heengaan weten we nog niet.

woensdag 7 juni 2017

Welke sport wil ik gaan doen?

Welke sport wil ik gaan doen? Dat was de vraag. Vlak voordat ik tiener werd.

Erg veel keus was er niet in ons dorp. Er was een korfbalclub en een voetbalclub. In mijn kindertijd ging je als jongen niet korfballen. Dat mocht, volgens mij, nog niet eens. Dus kwam je automatisch bij het voetballen terecht. Ik was niet wild enthousiast maar mijn moeder wilde me minder thuis hebben dus werd er heel stimulerend op me ingesproken en zo liep ik al vrij snel met mijn voetbalschoentjes richting het clubgebouw.
Ik weet niet meer wat ik was. Een F-je of een E-tje, of net hoe het mocht heten in die tijd. Ik mocht in ieder geval meedoen. Dat was al heel wat. Trouw kwam ik elke keer (te laat) op de trainingen en probeerde de rest bij te houden.
Dat viel niet mee. Maar och, ik was een kind en die laat je niet aan de kant staan. Dus mocht ik ook aan wedstrijden meedoen. Al vrij snel bleek dat ik er niet veel van begreep want ik weet me nog één wedstrijd te herinneren. We verloren toen met 30-0. En toch had ik enkele goals gemaakt. Hoe kan dat nou? En waarom werd ik niet bedankt voor mijn inzet?
Na die wedstrijd mocht ik best veel op de bank zitten. Dan kon ik goed zien hoe de anderen het deden. Daar zou ik van kunnen leren. Ik weet nog dat ik overal gestaan heb. rechts-back, links-back, rechtsbuiten, linksbuiten, spits. Noem de plaatsen maar op. Niets hielp.
Voetballen was het dus niet. Ik geloof dat ik twee seizoenen mee heb gedaan waarvan een op de bank. Toen ben ik op zoek gegaan naar een Wilgenboom. Ik moest mijn, nog vrijwel nieuwe, schoentjes ergens aan hangen.

Nee, voetbal heeft mij nooit kunnen bekoren. En dat is altijd zo gebleven.

donderdag 1 juni 2017

Dat was nog eens sporten

Ik was eigenlijk al veel te oud. Ik denk ongeveer 28 jaar toen ik met motocrossen begon. Zijspanmotocrossen. Mijn zuster ging al een tijdje regelmatig kijken en probeerde mij ervan te overtuigen dat het een geweldige sensatie was. Dat crossen.

Het was ergens in 1979 dat ik voor het eerst meeging. We bezochten toe een wedstrijd voor het Nederlands kampioenschap in Helmond. Ik vond het wel leuk, maar… Dus stond ik vanaf dat moment vrijwel elke zondag ergens langs een circuit.
De zenuwen gierden door mijn hele lichaam als ik het enorme lawaai hoorde dat telkens losbarsten als ‘de heren’ van start gingen.
De motoren waren toen nog zogenoemde 4-taktmotoren en behoorlijk krachtig dus dat gaf een imposant geluid. Tezamen met de geur van olie en uitlaatgassen… ik was verslaafd! Er hing een hele familiare sfeer tussen de rijders en het publiek.
Daar heb ik me altijd perfect bij thuis gevoeld. Het werd mijn leven.
Na bijna een jaar kijken had ik zin om het zelf ook te gaan doen. Ik vond een andere enthousiasteling en al spoedig kreunden we van de spierpijn het bed in na elke training. Hij was de coureur. Ik de passagier. Bakkenist genoemd. Hij moest gas geven en ik moest acrobatische toeren uithalen om het zijspan van ruim 200 kilo + twee crossers in balans te houden. Dat ging niet altijd goed maar na ongeveer 30 keer over kop te zijn geslagen hadden we het redelijk onder de knie.
We deden mee aan wedstrijden. We trainden elke week twee avonden de zwaarste oefeningen op de trimbaan. Tussendoor de oefeningen deden we er nog extra wat bij. Alles ging in looppas. Daarbij probeerde ik mijn conditie nog eenmaal per week wat op te krikken door nog eens flink op de squashbaan te keer te gaan. Daarbij nog twee maal op de motor. Och ja, zucht ik nu. Dat was de tijd dat ik als 30 jarige nog rondliep met een wasbordje. Dat is inmiddels een wasmand geworden.
Het was de tijd van mijn leven. Als we zelf niet hoefden te rijden gingen mijn toenmalige vrouw en ik ergens een wedstrijd kijken. Het liefst naar Wereldkampioenschappen in buitenland. Samen op de motor naar Zwitserland. Daar aangekomen… Oeps, wedstrijd afgelast door het slechte weer. Geen probleem. We rijden weer naar huis. volgend weekend weer een wedstrijd.

Binnenkort weer een zijspanblog