zondag 24 december 2017

Wat was uw geboortedatum ook al weer?

Het valt me steeds meer op. Mensen die spreken in verleden tijd terwijl het tegenwoordige tijd moet zijn.
Is dat erg, kun je zeggen. Nee, dat niet maar er zijn wel meer dingen niet erg waar mensen zich druk over (kunnen) maken.

Ik maak me er niet echt druk over waar vind het heel typisch. Wat ik bedoel? Enkele voorbeelden.
Ik heb een aantal artikelen gekocht in een fysieke winkel en sta bij de kassa om af te rekenen. De kassamedewerker vraagt heel vriendelijk: "had u het zo allemaal"? Of, " Zo dat was het dan"? "Had u willen pinnen, of wilt u contact betalen"?
Misschien kunt u begrijpen dat ik er een beetje van in de war kan raken.
In het restaurant komt de ober na het eten aan mijn tafeltje staan:"Had u nog drinken gewild? Koffie misschien"?
Daarbij worden in de meeste restaurants de etiquette niet juist toegepast. Veelal hoor je de vraag; Was het lekker? Dat mag je nooit vragen. Men hoort te vragen, Is alles naar wens? (let op de tegenwoordige tijd in de vraag. Het bezoek is immers nog niet afgelopen). Dus de vraag stellen, was alles naar wens is niet juist. Daarin zit expliciet de vraag verscholen of u het pand wilt verlaten.
Ik was een keer in een bedrijf waar ik nog niet eerder geweest was en ook geen contact mee had gehad. Het was voor het bedrijf nodig dat ze voor een goede dienstverlening enkele gegevens van mij noteerden. Er werd mij de vraag gesteld:" Wat was uw geboortedatum ook al weer"?
Dat vond ik iets teveel van het goede en ik reageerde met:" Ik kan me niet herinneren dat ik die al verteld heb". Daarbij, mijn  geboortedatum is niet 'was' maar 'is'. Hij veranderd namelijk niet. Ook al heeft mijn geboorte in het verleden plaatsgevonden.
De man vond dat natuurlijk niet leuk maar heeft me verder wel goed geholpen. Wellicht dat hij snel genoeg inzag dat het een rare manier van vragen is.
Het ergst is misschien wel de persoon die vrolijk binnen komt lopen en zegt:"Zo daar was ik weer" Dan heb ik neiging om te reageren met:" Och, wat jammer dat we zometeen weggingen.
Nu ben ik een echte Brabander en woon ook nog steeds in Noord-Brabant. Daar worden vragen ooit iets anders gesteld. Het Brabants dialect is prachtig en de bijbehorende grammatica ook. Misschien schrijf ik hier ook nog wel een blog over.
Een Brabantse cassiere kan vragen; Had u alles zo gehad willen hebben? Een prachtige manier van vragen waar ik als Brabander helemaal geen moeite mee heb natuurlijk. Dus zeg ik dan:" Nee, ik heb het gelijk. Houdoe en bedankt wa".
Het valt me op dat bij de politie het net andersom werkt. Stel dat je een raar rijgedrag vertoont en je wordt door de politie staande gehouden. Dan zegt zo'n agent, nadat je het raampje heb geopend, quasi vriendelijk:" Waar bent u (zijn we) mee bezig"?
Niets agent, zou ik zeggen, ik zit in mijn auto die stilstaat dus doe niets verkeerds.
Misschien moet de agent vragen:" Waar was u mee bezig"?

Verleden tijd? Tja, het bleef lastig.

maandag 4 december 2017

Achtervolgt door de Champignonmaffia

Ik zal direct met de deur in huis vallen. Ik lust geen Champignons. Ik vind ze vies. Alleen van de lucht al wordt ik misselijk. Ik heb vroeger toen ik ze een keer MOEST eten nog lang zitten kokhalzen.

Dit heb ik al vanaf mijn kindertijd. Veel kinderen hebben iets wat ze vies vinden of niet lusten. Spruitjes? Bloemkool? Gebakken piepers? Ik ken zelfs kinderen die niet van friet houden. Allemaal geen probleem. Het is jammer, want spruitjes bevatten veel vitaminen. Maar dan eet je gewoon iets anders met veel vitaminen.
Zo niet met Champignons (of welke paddenstoel dan ook). Als je zegt dat je die niet lust dan is de kamer te klein. Je wordt door allerlei Champignonetende medemensen veroordeelt alsof je een kleuterklas hebt misbruikt.
Hoe kan dat nou? Champignons zijn zo lekker en gezond. Heb je ze weleens geprobeerd? Probeer ze nou. Ze zijn echt lekker. Je moet ze gewoon lekker door laten bakken. Dan zijn ze nog lekkerder.
Mijn hele leven word ik al achtervolgt door de Champignonmaffia. De 'medemensen' die maar niet kunnen begrijpen en maar niet willen accepteren dat er iemand op de wereld rondloopt die geen paddenstoelen eet. Ze begrijpen het niet. Ze liggen er schijnbaar wakker van. Het grijpt ze naar de keel. Het laat ze niet los.
Ik ben een van de paria's die door deze gemeenschap niet wordt geaccepteerd. Ik hoor er pas bij als ik ook Champignons ga eten.
Spruiten, alcohol, groenten in het algemeen, fruit, allerlei soorten drank. Je mag het allemaal niet lusten. Maar Champignons?? Hoe durf je?
Nou ik durf. Ik word redelijk gek van al die opdringerige bemoeials. Maar ik durf. Ik heb nooit Champignons gegeten en ik eet nog steeds geen Champignons. Dat zal altijd zo blijven. Paddenstoelenmaffia, wen er maar aan.
Maar het zou fijn zijn als deze groep het gewoon eens zou willen accepteren dat er mensen zijn die een keuze maken. Die meerdere keuzes maken zoals bijvoorbeeld, niet op Facebook gaan, of Twitter of Instagram. Niet de hele dag een 'soort van' gebruiken. Niets 'van zoiets van' hebben en 'me' Champignons niet wil eten.
Mensen alstublieft, ga niet op iedereen lopen zeiken die iets anders kiest dan je zelf doet. Laat iedereen eten wat ie wil ook al wordt hij / zij er dik van. Maak je eigen keuze maar respecteer ook die van een ander.

Misschien dat ik dan ooit nog eens ergens kan gaan eten zonder commentaar te krijgen omdat ik geen gerechten met Champignons wil.

zondag 19 november 2017

Servicekosten bestaan niet.

Het stoort me regelmatig dat de consument, wij dus, voor de gek worden gehouden door bedrijven of marketeers die bepaalde woorden of termen gebruiken waarmee ze ons het gevoel willen geven dat ze ons iets goeds te bieden hebben. Eerst enkele voorbeelden. Daarna leg ik uit wat ik ermee bedoel.

Servicekosten, voorrijkosten, energiekosten besparen door het gebruik van een slimme meter. Energiekosten besparen door het gebruik van een slimme thermostaat. En dan sla ik 'coulance' dit keer nog maar even over.
Ik zal het uitleggen.
Servicekosten bestaan niet. Service is gratis. Als het niet gratis is is het geen service maar een dienst. En aan het verlenen van een dienst zijn andere wettelijke regels gekoppeld dan aan een service. Je hebt meer rechten. Dus eigenlijk koop je een dienst en geen service.
Voorrijkosten? Ik heb niet gevraagd om voor te komen rijden. Je mag ook een straat verder parkeren. De keus om voor te rijden is van het bedrijf en dus zijn de kosten ook voor hen. Door louche bedrijven worden, bij bijvoorbeeld een reparatie, voorrijkosten in rekening gebracht. In werkelijkheid is het een eerste uurloon dat in rekening wordt gebracht zonder dat ze al iets hebben gedaan.
Ja, maar ze vertrekken van de zaak en die tijd zal ook betaald moeten worden, zeggen ze dan. Hoe zit dat dan met bijvoorbeeld taxi's? Die beginnen pas te rekenen als de klant erin zit en de daadwerkelijke rit (lees: dienst) begint. Die hebben geen voorrijkosten. En de NS. Rekent die ook voorrijkosten? Voorrijkosten zijn onterechte kosten dus.
Energiekosten besparen door het gebruik van een 'slimme' meter of 'slimme' thermostaat? Er zijn veel mensen die denken dat het echt een verschil maakt. De kosten die je moet maken om zo'n apparaat te laten installeren of aan te schaffen moet je bij je energiekosten tellen. Daarnaast gebruiken deze apparaten extra elektriciteit en die moet je er ook bijtellen.
Bespaar je dan helemaal niets? Nee! Niet door het gebruik van 'slimme' apparaten. Kan je dan niets besparen? Jawel.Maar dat zal je zelf moeten doen.
Moet ik op een meter lezen of ik teveel energie verbruik? Onzin. Dat weet ik zelf toch ook wel. Echt, besparen doe je zelf. Daar heb ik geen meterstanden bij nodig. Dat is een kwestie van regelmatig heel kritisch door het huis kijken om te zien of er apparaten of lampen ingeschakeld zijn terwijl je daar op dat moment geen gebruik van maakt. Zo bespaar je energie.
Je wasmachine tijdens het lage energietarief laten draaien. Bespaar je daar energie mee? Nee! Dat is even slecht voor het milieu maar is hooguit iets goedkoper. Stond dat aangegeven op die 'slimme' meter? Nee. Dat had je zelf kunnen bedenken.
Ik kan zo nog even doorgaan. Misschien kom ik hier later nog eens op terug.
Maar voor nu: Mensen denk gewoon even helder na. Dat kan veel uitmaken in je leefcomfort, je portemonnee en je gemoedsrust. Laat allerlei bedrijven, marketeers en zogenaamde slimme apparaten niet je leven bepalen. Maar bepaal het zelf. Je bent tenslotte een mens met hersens. En die mag je gratis gebruiken.

En dan hebben we nog een smart-tv? Smart? Voor wie?

woensdag 18 oktober 2017

Volledig genezen door therapieën?

Eerst ligt het aan het roken. Dan ligt het aan het alcoholgebruik. Tegenwoordig ligt het aan je lichaamsbouw.

Het is om er ziek van te worden. Je komt bij de dokter met een (onduidelijke) klacht en een van de eerste dingen die gevraagd worden, 'rookt u'? 'Gebruikt u alcohol, zo ja, hoeveel'? Oei dat is toch wel veel. U moet echt minderen want dit is niet goed voor uw gezondheid.
Maar wat als je nou niet rookt en geen of zeer weinig alcohol nuttigt?
Dan is de opmerking; Tja, uw gewicht draagt niet echt positief bij aan de genezing. Door al die kilo's kunt u ook klachten ontwikkelen. U  moet daar echt iets aan gaan doen.
Je wordt nog zieker van dat pretentieloos gezeur. Misschien gewoon eerst eens onderzoeken voordat er conclusies worden getrokken? Zou dat een optie zijn, dokter?
Volgens al mijn artsen ben ik te zwaar. Dus overgewicht. Daar moet ik iets aan doen. Als ik dan de vraag stel wat ik eraan moet doen komt als enige antwoord. Mijn leefstijl aanpassen. Er valt weinig aan te passen omdat het gewicht genetisch bepaald is. Maar daar wil de arts niet aan.
Dus hoe pas je je leefstijl bij dit probleem het beste aan? Gewoon, niet meer naar een dokter gaan.
Heb je een ziekte die al dan niet chronisch is? Dan heeft de 'moderne arts' de ultieme oplossing.
Intensieve fysiotherapie en cognitieve gedragstherapie.
Werkelijk, het schijnt tegen alles te helpen. Heb je Lyme? Ben je chronisch vermoeid? Heb je problemen met je spieren? Loop je altijd met hoofdpijn? Moet je veel hoesten? Ben je te dik? Ben je te dun? Ben je zwanger? Het antwoord: Intensieve fysiotherapie en cognitieve gedragstherapie. Dat is het middel om je levensverwachting te verhogen.
Eigenlijk zegt de arts, ik weet het niet. Ik kan je niet helpen. Mijn kennis is niet toereikend. Maar ja, om nu toe te geven dat je het na twaalf jaar studie nog niet weet is erg pijnlijk. Dus komen ze maar met dat soort onzin.
Tegen zo'n arts zou ik maar een ding willen zeggen: Ga een tijdje op cognitieve gedragstherapie. Wellicht kom je er dan achter dat je als arts eerst naar het probleem en de onderliggende oorzaak moet zoeken voordat je (voorbarige) conclusies of verkeerde diagnoses stelt.
Gelukkig is bij mij De Ziekte Van Lyme vastgesteld via de bekende onderzoeken. Anders bleef ik last houden van dit gezeur.
Ik ben overigens al een tijd klaar met dit soort artsen. De artsen waarbij ik onder behandeling ben weten dat en dat werkt een stuk prettiger.

Mijn advies: Presenteer jezelf gewoon wat arroganter en zeg tegen de arts: "U moet mij wel serieus nemen anders ontneem ik u de eer om mij te mogen behandelen". Moet je eens kijken wat dat een effect dat heeft. Succes.

woensdag 20 september 2017

Help, ik heb een bloedneus!

Het komt schijnbaar heel vaak voor. Een bloedneus die heviger is dan je zou willen. Natuurlijk wil je gewoon geen bloedneus maar als die er toch moet komen dan liefst een die je zelf kunt stoppen.
Dat is mij onlangs niet gelukt. Ik werd wakker en had de boel al vol geknoeid. Ik bloedde hevig in mijn neus en hoe ik ook kneep, het wilde maar niet stoppen. Kneep ik mijn neus dicht dan liep het in mijn keel. Kneep ik niet, dan kwam het m'n neus uit.
Al vrij snel schatte mijn vrouw de situatie in en belde een ambulance. Toen die na 20 minuten arriveerde nam de ziekenbroeder het knijpen over. Helaas. Het lukte ook hem niet om de boel af te dichten.
De rit naar het ziekenhuis verliep heel rustig maar als je achterin ligt wil je toch graag dat ze de lampen aandoen en de sirene. Het kon me niet vlug genoeg gaan.
Gelukkig woon ik dicht bij een van de beste ziekenhuizen in Nederland. Ik werd snel en vakkundig opgevangen en behandeld.
Ik ga u de smeuïge details besparen maar doordat ik al wat ouder ben en bloedverdunners moet slikken liep het verlies van het kostbaar lichaamsvocht toch vrij snel hoog op. Ruim twee uur nadat het begonnen was kreeg ik een opblaasbare tampon in mijn neus geschoven en stopte het bloeden. Pffff, gelukkig.
Maar genoeg over mij. Waar ik me naar aanleiding van dit voorval over verbaasde was de vakbekwaamheid, de snelheid en de samenwerking tussen de groep verpleegkundige en de artsen die zich over mij bogen.
Toen ik op de behandeltafel lag wist ik zeker dat ik dit ergens van de daken wilde schreeuwen. Natuurlijk kun je denken, Ja, als je geholpen wordt is alles halleluja. Maar zoals de vaste lezers weten ben ik zeer kritisch en roep niet snel halleluja.
Wat me tussen alle drukte in de behandelkamer opviel was die ene stagiair die binnenkwam, de boel overzag, zich naar de tafel wurmde en me even over mijn wang wreef. Ze keek me heel even aan en ging direct weer op gepaste afstand staan. Ze wilde ook wat doen. Dat kleine gebaar maakte op dat moment zoveel indruk op mij dat ik ze direct ten huwelijk had willen vragen. Het zijn vaak de kleine dingen die je weer even opbeuren.
Ik wil een berg complimenten hier plaatsen voor alle artsen, verpleegkundige en assistenten in zo'n ziekenhuis die zich werkelijk uit de naad werken om je te helpen. Het lijkt alsof ze geen stap teveel zetten en alles gepland is.
Ik zou niet op de details in gaan maar de manier waarop ze reageerden toen het even mis ging is van grootte klasse. Ik had ze allemaal een stevige knuffel willen geven maar ze moesten weer verder. Op naar het volgende spoedgeval.

Ook toen enkele dagen later mijn neustampon werd verwijderd en de schade werd dichtgebrand zag ik dezelfde souplesse en drukte en weer vakmanschap. Daarbij bleef iedereen heel vriendelijk en behulpzaam. Hoe krijgen ze het voor elkaar!
Die avond zag ik op tv premier Rutte vertellen dat ze al meer dan 100 dagen keihard werkten om een nieuw kabinet te vormen maar dat het nog niet gelukt was . Ik dacht direct: Wat ben ik blij dat zo'n sukkel niet in de verpleging zit. Hij weet niet wat hard werken is.

zaterdag 2 september 2017

Een nieuwe televisie. Waar? Welke?

We hadden onze televisie iets meer dan tien jaar geleden gekocht. Van een bekend Nederlands merk voorzien van Ambilight. Een volkomen zinloze toevoeging dat Ambilight maar het bekende Nederlandse merk vond het een geweldig idee en de bazen van het merk wisten zeker dat vele Nederlanders het met hen eens zouden zijn.

Wij waren het ook even eens met de marketingboeren van het bekende Nederlandse merk.
Ruim tien jaar heeft de mogelijkheid tot het verlichten van de achterzijde van de tv (...) tot de mogelijkheden behoort maar we hebben er vrijwel nooit gebruik van gemaakt. Waarom zou je? Het gebruikt veel stroom. Het is niet romantisch. Als je het met de beelden mee laat knipperen wordt je langzaam maar zeker visueel overspannen. Kortom, het heeft geen enkele zin en het voegt niets toe.
Nu ging onlangs de aan-uit-schakelaar van het toestel stuk en we wilden al een tijd iets anders dus moesten we ons driftig gaan oriënteren in de wereld van de televisies.
We hadden eerst goed onze wensen doorgesproken en op internet gekeken wat er tot de mogelijkheden behoorde. Er was ook een maximale afmeting alsmede een maximale prijs vastgesteld. De maximale afmeting was 43 inch (108 cm) en de prijs € 500,- met 10% overlap. Ik vind die prijs al behoorlijk hoog voor een tv die geld blijft kosten omdat je ook nog een abonnement nodig hebt bij een of andere grof geldbeluste kabelaar.
We bezochten op zaterdagmiddag het eerste filiaal van een of andere schreeuwerige verkoopketen. Een hele wand vol flitsende, knipperende snelle beelden op tv's in allerlei maten. De filiaalhouder probeert duidelijk met flitsende veel kleuren bevattende beelden de klant al op voorhand zover visueel en psychisch door elkaar te schudden dat die zeker met een veel te duur apparaat naar buiten zou kreunen. Een toestel wat zeker niet zijn keuze was maar waar hij even later quasi trots mee naar de parkeerplaats liep.
Wij hadden het snel bekeken. Er waren alleen maar smarttv's te koop en dat wilden we niet. We hadden immers al eens een fout met Ambilight gemaakt en we denken dat we daarvan geleerd hebben.
Bij de tweede verkoopketen lieten we ons door de eerste beste jeugdige verkoopwijsneus van alles op de mouw spelden en ik trok al snel inwendig de conclusie dat ook hier geen aankoop door ons zou worden gemaakt. Gelukkig was ik op dat moment vergezelt van een volgzame vrouw en dus stonden we tien minuten later in de derde winkel.
Dit keer een zaak zoals je die vroeger meer zag. De tv's aan de wand vertoonde rustige beelden en de verkoper wist van wanten. We werden per seconde wijzer maar gingen wederom niet tot aankoop over.
Eenmaal thuis hebben we in alle rust onze keuze gemaakt in onze favoriete webshop. We zijn eindelijk eens afgestapt van de traditionele tv en bestelde een afspeelmonitor. Een apparaat zonder poespas. Dat doet wat het moet doen. Op heden en toekomst voorbereid.

We laten het over 2 dagen bezorgen. Ik ben nu al zo benieuwd of we de goede keuze hebben gemaakt. Ik kan haast niet wachten. Maar heb er wel vertrouwen in. We gaan de komende 10 jaar rustig en ontspannen kijken naar de enorme hoop shit die de hedendaagse zenders over ons uitstrooien. In maatje 43 voor maar € 499,-.

maandag 21 augustus 2017

De ziekte van Lyme (3)

Nadat ik diverse ziekenhuizen had bezocht besloot ik nog via een Duitse arts op zoek te gaan naar een afdoende behandeling.
We besloten mijn bloed op te sturen naar een laboratorium in Berlijn en bezochten voor de uitslag en behandeling een arts in Maastricht. Zij is een Duitse en zou volgens de Duitse methode wellicht meer kunnen bereiken.
In Nederland valt alles wat met Lyme te maken zou kunnen hebben onder de CBO richtlijn. Een publicatie waarin staat beschreven wanneer je Lyme hebt, hoe het moet worden behandeld, met welke medicijnen enz. Je kunt het ook in Jip-en-Janneke-Taal samenvatten. De huisarts kijkt of je een bekend verschijnsel op je huid hebt. ( de beroemde rode plek met kring). Besluit dan om een bloedtest te doen en als de uitslag positief is ben je door de Boreliabacterie besmet. De huisarts mag je een antibioticakuur aanbieden van maximaal 14 dagen. En denkt dan dat het is opgelost. Blijkt later dat de klachten blijven dan zegt hij / zij dat het tussen je oren zit en dat je via cognitieve gedragstherapie ervan af kunt komen. Als dat nog niet helpt dan kan hij of zij het besluit nemen om nog een antibioticakuur van maximaal drie weken te laten toedienen via een infuus in het ziekenhuis. Bent u dan nog steeds niet klachtenvrij dan bent u echter uitbehandeld want volgend de CBO richtlijn mag een Nederlandse arts dan niets meer doen.

Veel Lymepatiënten wijken uit naar landen waar Lyme als serieus probleem wordt gezien en starten daar allerlei behandel trajecten. Vandaar dat ik via een Duitse arts, die in Nederland werkt, ook een behandeling ben gestart. Zij wist heel veel over Lyme en wist het ook vanuit de juiste hoek te benaderen.
Waar in Nederland het als een neurologische aandoening wordt gezien weten ze in onze omringende landen dat de symptomen ontstaan door de nog steeds aanwezige bacterie. Alsook de schade aan de zenuwuiteinde die inmiddels is aangericht.
Helaas komt behandeling in buitenland vaak te laat omdat het pas na de behandeling in Nederland wordt gestart. De bacterie heeft zijn werk dan al gedaan. De boel is onherstelbaar beschadigd.
Ondanks dat heeft deze arts een antibioticakuur voorgeschreven die effect leek te hebben. Ook deze kuur werd echter voortijdig gestaakt omdat deze Duitse arts in Nederland werkt en zich dus te houden heeft aan de Nederlandse wetgeving. Toen ze als alternatief koos voor alternatieve medicijnen ben ik afgehaakt.
Vanaf toen heb ik geprobeerd om het pad van de acceptatie te volgen.
Dat valt niet mee. Als je je baan verliest, voortdurend pijn hebt en vaak duizelig bent, slaapproblemen, concentratieproblemen, in toenemende mate Tinnitus en een slechte concentratie tijdens het autorijden hebt (Ik was beroepschauffeur). Probeer het dan maar eens te accepteren.

In het volgende blog, het slot.

zaterdag 12 augustus 2017

Kijk eens in mijn koffiedik.

Het moest er eens van komen. Er was al zo vaak tegen mij gezegd, 'Doe dat nou eens een keer'. Dus dit keer besloot ik mee te gaan.

Met z'n drieën gingen we naar het Koffievrouwtje. Een wat oudere vrouw met een buitenlands accent, leest, naar eigen zeggen, in het koffiedik uw verleden, heden en toekomst. En zij is goed. Ze is wereldberoemd in Noord-Oost Brabant en omstreken."Ze komen hier zelfs vanuit Rotterdam, begon ze haar verhaal. Wij genoten met volle teugen van het Rotterdam verhaal maar hoopten wel dat het voor ons wat spannender zou gaan worden.
Ze begon bij mijn vrouw. Ze voorspelde via het bestuderen van het koffiedik het verleden, heden en toekomst van mijn vrouw.
Mijn mond viel open van verbazing. Verleden en heden voorspellen? Dat is knap.
Mijn vertrouwen in haar nam met elke zin toe. Wat ze niet in het koffiedik kon lezen vroeg ze gewoon. Ze bevestigde steevast het antwoord wat ze kreeg met, "Ja, dat stond er", starend in het koffiedik.
Weldra zou ik aan de beurt komen. En omdat het over mij zou gaan zou ik alles kunnen verifiëren via mijn lange termijn geheugen (verleden) of het korte termijn geheugen (heden). Alleen de toekomst zou lastig worden maar via mijn rotsvast vertrouwen in de voorspellingen zou ik ook dat goed in me opnemen.
Ze begon goed. Of moet ik zeggen, ze had goed naar mijn vrouw geluisterd en mij ook al redelijk goed geobserveerd.
Ik ben 62 jaar. Dat had ik verteld. Dus ze voorspelde dat mijn vrouw en ik twee keer per jaar op vakantie gingen en ziek zouden worden. Nu is dat bij mensen boven zestig jaar redelijk voorspelbaar dus wij geloofde haar.
Vrolijkheid, ziektes en onzekerheden wisselden elkaar af en na enige tijd wisten wij precies wat we hadden meegemaakt, nu meemaakten of nog zouden gaan meemaken. Het was nogal wat.
Terwijl ze onze dochters koffiedik las begon ik toch wel erg moe te worden en nam niet alles meer in me op. Door mijn Ziekte van Lyme is mijn spanningsboog erg kort en door alle informatie die ik al had gekregen was mijn emmertje al aardig vol geraakt.
Toch wel enigszins tevreden togen we weer op huis aan. Vrolijk kleppend over hetgeen we te horen hadden gekregen mengden we ons in het drukke verkeer. Ze had geen verkeersongeluk voorspelt dus hoefden we ook niet zo goed op te letten. En ze had gelijk. We zijn veilig thuis gekomen.
Ik trek niet alles in twijfel over wat ze heeft verteld. Maar ik geloof niet zo in het occulte of paranormale. Als u dat wel doet, voel u dan vooral niet beledigd door mijn tekst hierboven. Doe wat u wilt doen en denk wat u wilt denken.

Ik wil afsluiten met een zin die ik onlangs ergens zag staan en heel goed vind: 'Geloof niet alles wat u denkt'.

zaterdag 5 augustus 2017

Wilt u zegeltjes?

Het irriteert me al jaren. De grootste grootgrutter in dit kleine kikkerland is er groot door geworden.
Iedereen die bij deze grootgrutter aan de kassa komt wordt suf gezeurd over allerlei spaaracties waar alleen de grootgrutter beter van wordt.

Maar ja, de Nederlander is van huis uit een spaarder en waarom zou je dat niet warm houden? Er veranderen tegenwoordig in rap tempo allerlei dingen, tradities mogen niet meer. Nederland moet zich aanpassen. Nederland moet mee met de tijd. Nederland is een snel land waarin de meeste mensen goed om kunnen gaan met de dagelijkse veranderingen van zaken die eigenlijk heel goed gaan. Maar wat we niet willen veranderen is de spaarderscultuur.
Vandaag was het weer zover. Het overkwam me dit keer niet bij de grootgrutter Albert Heijn maar bij haar conculega Jumbo.
De kassière keek me heel spannend aan met een blik van 'Ik ga het hem nu vragen'. Toen keerde ze haar gezicht af en tijdens een verwoede poging zich zo neutraal mogelijk te houden kreeg ik een stormvloed aan aanbiedingen in de vorm van zegeltjes over me heen.
Verlangend keek ik naar mijn vrouw. Wil jij hiermee verder gaan, smeekte ik zonder woorden. Mijn vrouw weigerde gelukkig alle zegeltjes en stak haar pinpas in de daarvoor bestemde gleuf.
De inhoud van ons karretje hoefde niet aan een steekproef onderworpen te worden, dus we mochten zonder zegeltjes en met volle kar naar buiten.
Ik zat er even doorheen.
Ik ga een actie starten voor een zegelvrije kassa, was het eerste wat in mij opkwam. Een kassa waar elke klant gewoon de boodschappen kan betalen zonder overvallen te worden door zegeltjes aanbiedende kassières.
Albert Heijn moet er het eerste mee beginnen. Die begon tenslotte ook als eerste grootgrutter met dit gezeur. Misschien gaat het aan de kassa dan ook een beetje sneller. Het zegeltjes gedoe houdt heel erg op en voordat ik eindelijk eens door de kassa ben is mijn diepgevroren kip al ontdooit en moet ik die diezelfde avond opeten.
En dan heb ik het nog niet eens over het likken aan de achterzijde van die zegeltjes waardoor ik weer een vieze smaak in mijn mond krijg. Eerst de vraag om zegeltjes, dan dat vies gelik. Die kip smaakt me dan ook niet meer.

Nee, geef mijn zegeltjes maar aan de volgende.

vrijdag 28 juli 2017

Help! Wie trekt straks de caravan?

Mijn vrouw en ik kochten ongeveer 15 jaar geleden onze eerste caravan. Daar hoorde ook een stevige auto voor te staan. We moesten dus even flink diep in ons buideltje tasten.

Omdat ik nogal gek ben op Italië ging onze eerste reis naar Rome. Het was een tocht van 1600 km die wij in drie dagen hebben afgelegd. Als je op vakantie bent heb je vakantie. Dus waarom haasten.
Rome is gebouwd op 7 heuvels en vooral toen we de hoofdstad naderden was dat te merken. Het was een prachtige reis en behalve die ene zware regenbui, waardoor onze splinternieuwe voortent direct veranderde in een 20 jaar oud model, verliep alles voorspoedig.
Regelmatig denk ik nog terug aan onze vakanties met de caravan.
Ik ben ook geïnteresseerd in techniek en vooral de voortgang daarvan en dat bracht me opeens tot de volgende gedachte.
Toen ik taxichauffeur was mocht ik een keer in een elektrische auto rijden. Het was al ruim 30 jaar mijn grootste droom en opeens mocht het. Ik vond het geweldig. Het is lekker stil, lekker snel, je hoeft niet te schakelen. Je moet alleen extra attent zijn op de gehoorgestoorde fietsers die, met oordopjes in, de tekst op hun smartphone proberen te begrijpen. Voor de rest was het gewoon een feest.
Gelukkig raakt de ontwikkeling van de elektrische auto in een stroomversnelling en dat is ook positief voor het milieu, denken wij.
Denkend aan mijn caravanvakanties in combinatie met een elektrische auto zag ik opeens heel veel beren op de weg. Rome is 1600 km ver. Hoe gaat zo'n elektrische auto dat doen? Hoe ver komt zo'n ding met een caravan erachter?
Dan zijn er ook nog ontwikkelingen om een elektrische auto zelfrijdend te maken. Dat zou veiliger zijn.
Hoe zet een zelfrijdende elektrische auto mijn caravan, achteruit manoeuvrerend tussen diverse bomen door op een veel te kleine Italiaanse campingplaats met rondzoevende kinderen en niet uitkijkende ouders?
Gaan daar elektrische vrouwen omheen rennen die, buiten het zicht van de sensoren, onduidelijke aanwijzingen gaan geven?
Hoe zien de ontwikkelaars dit voor zich? Wat gaat er in de vakantiewereld veranderen? Gaan we de caravan kwijtraken omdat zo'n elektrisch ding er niet mee overweg kan of wordt de caravan zelfrijdend?
Ik ben toch wel heel erg benieuwd hoe dit fenomeen de kop wordt ingedrukt. Wie redt de caravan? De Nederlandse vakantieganger kan niet zonder. Moeten wij dan allemaal een zelfrijdende elektrische camper kopen?

Ik krijg klamme handjes van het idee. Ik raak bijna in paniek. Een droomwereld stort in.
Gelukkig is er een belangrijk detail dat mij een beetje rust geeft. Ik heb geen caravan meer.

maandag 17 juli 2017

Wat een gepiep.

Het houd me al jaren bezig en ik vind het ook al jaren irritant. De piepjes in apparaten. U kent ze wel. U koopt een telefoon en bij elke toetsdruk of aanraking van het scherm hoort u een piepje. U wilt uw navigatiesysteem in de auto bedienen en u hoort bij elke aanraking een piepje. Zelfs als wij de wasmachine- van een of ander bekend Koreaans merk-  inschakelen horen we bij elke toetsdruk een piep.
Wat is dat toch? De pieps zijn ook allemaal hetzelfde. Het is niet zo dat het verschillende piepjes zijn die functies moeten aansturen zoals de dtmf-tonen van onze telefoons. Als u een nummer intoetst op uw telefoon hoort u bij elke toets twee tonen die simultaan klinken. Dus als 1 toon. Hiervan begrijp ik de functie.
Maar van een navigatiesysteem in de auto...? De fabrikant gaat me toch niet proberen uit te leggen dat dat voor visueel gehandicapte mensen is bedoelt. En als hij me dat probeert wijs te maken vraag ik me af waarom ze allemaal hetzelfde klinken.
Ik heb Tinnitus (oorsuizen) aan beide oren. In totaal 5 verschillende tonen die vrij hard klinken en continue aanwezig zijn. U kunt dus begrijpen dat ik niet zit te wachten op nog meer pieptoontjes. Ik vraag me werkelijk af wat programmeurs bezielt om overal maar pieptoontje in te bouwen. Zou het dan toch kloppen dat mannen nooit volwassen worden? Dat ze geen afscheid kunnen nemen van de 'irritante' piepjes uit hun vroegere elektronische speelgoed?
Toen ik kind was waren er nog geen elektronische spellen en van piepjes was nauwelijks sprake. We hadden een telefoon met een draaischijf die als taak had de nodige relais te bedienen op de centrale van de PTT. Non piep.
Het is zelfs zover dat ik thuis de rookmelders heb uitgeschakeld omdat die regelmatig piepen als de batterijen weer eens leeg zijn. Ook onze hond raakt helemaal van de leg als dat krijsend gepiep van de rookmelder weer hoorbaar is. Want met de aanwezigheid van honden met heel gevoelige oren wordt geen rekening gehouden. Die moeten de piepjes gelaten over zich heen laten komen. Het baasje kan zich hooguit afvragen wat er aan de hand is als zijn trouwe viervoeter onrustig gedrag vertoond terwijl hij weer met een computerspelletje bezig is. Ik weet het. Je kunt ze meestal wel uitzetten. Maar van iets inbouwen wat vrijwel iedereen direct weer uit zet zie ik het nut niet zo.
De piepende wereld. Ik zal het nooit begrijpen. Helaas moet ik mijn verhaal nu stoppen want onze wasmachine speelt via allerlei pieptonen het Koreaanse volkslied.
De was is klaar.
Zucht....

woensdag 12 juli 2017

Hadden de Maya's toch gelijk?

Het was zo'n spannend moment. Sommige maakten zich op voor de grote apocalyps. Het vergaan van de aarde.
Angstig werden een aantal aardbewoners van het idee dat op 21 december 2012 de Mayakalender eindigde.
De Maya's hadden al zoveel voorspeld wat uit was gekomen. Maar wat betekende het dat nu de kalender stopte en dat zij over de periode na 21 december 2012 geen voorspellingen meer hadden gedaan? Wetenschappers en allerlei analisten bogen zich over die vraag. Er waren zelfs mensen die die dag niet wilden meemaken en zelf alvast naar gene zijde vertrokken.
Wat is er uiteindelijk gebeurt? De dag ging voorbij zoals zovele dagen voor die beruchte datum. Iedereen blij. Er is niets gebeurt. Onze aardkloot draait nog steeds rond en we zien de zon nog regelmatig terugkeren. PFffff, gelukkig maar. Want wees eerlijk, met z'n allen tegelijk vergaan is niet leuk. Naar wie zal je je laatste selfie sturen? De avond ervoor heb je nog een stevige rekening betaald. Je had je dat geld kunnen besparen.
Toch is het wel gebeurt. De ondergang van onze mooie aarde is in gang gezet. En ik ben niet de enige die dat zo ziet.
Sinds 2012 smelten de ijskappen nog sneller. Dat kunnen wij niet keren. Dit hoort bij de evolutie. Het is door de geschiedenis altijd zo gegaan. Je ziet de natuur in een versnelde vorm een wending nemen. Zo zie je in toenemende mate mensen verward raken. De wereld veranderde natuurlijk altijd al maar het tempo waarin het de laatste jaren plaatsvindt is wel erg hoog. Beangstigend hoog.
Vandaag stonden in diverse kranten berichten dat de dierenwereld in hoog tempo uitsterft. Niet alleen de al reeds bedreigde soorten maar gewoon algemeen, wereldwijd. De mate waarin dit gebeurt wordt door wetenschappers vergeleken met de grote ommekeer die 65 miljoen jaar de dinosauriërs liet uitsterven. De mens is daar voor het grootste gedeelte schuldig aan. Ook dat kunnen wij niet keren. Want ook maken wij deel uit 'van de mens'. Toch hebben wij geen invloed op het gedrag van die mens.
We zullen het gewoon moeten ondergaan. Hoe triest ook. We leven nou eenmaal op een kwetsbare planeet. Voor mij maakt het niet meer zoveel uit. Ik heb het belangrijkste deel van een leven gehad.

Waar ik wel aan denk zijn de (klein)kinderen. Wat gaan zij nog allemaal meemaken?
Ik wil er niet teveel aan denken.

dinsdag 4 juli 2017

De ziekte van Lyme (2) Diagnose via internet.

Er was duidelijk iets aan de hand. Er was iets wat die klachten opeens veroorzaakte.
Vaker griep dan voor die tijd. Pijn aan de kniegewrichten. Stevige blijvende pijn in de nek- en rugspieren. Verandering van het uiterlijk van de huid. De huid werd dunner. Regelmatig concentratiestoornis. Slaapstoornis. (Ze kregen de oorzaak daarvan in het slaapcentrum in Heeze niet ontdekt).
Afijn, ga nog maar even door. Mijn vrouw had het idee dat het de Ziekte Van Lyme kon zijn omdat een collega van haar dezelfde symptomen had. Zij besloot om via internet meer informatie te verzamelen en zo stuitte ze op een symptomenlijst van maar liefst 50 punten die Lymegerelateerd zijn. Ik voldeed aan 30 van de 50 punten.
Gelukkig ging de huisarts klakkeloos mee in onze bevindingen. Hij liet de twee beroemde testen doen die door de CBO-richtlijn zijn aangemerkt als DE testen om Lyme te ontdekken. Het gaat hier om Elisa en Western Blot. Ze zijn onbetrouwbaar en zeker als ze in een veel later stadium worden toegepast maar we doen het er maar mee.
Beide testen gaven een positieve uitslag en daarom besloot de huisarts ook het Liquor te testen. (Liquor is hersenvocht) Ook daar werd de weerstand tegen de Borreliabacterie in gevonden. Dus ik had Lyme.
Binnen twee dagen werd een kuur van 30 dagen opgestart waarin ik via een infuus het antibioticum Seftriaxon kreeg toegediend.
Dat was een vervelende ervaring omdat deze stof nogal agressief is. Het spul brand behoorlijk in de bloedvaten. Maar, het was voor het goede doel. Hoe krijg je anders de Borreliabacterie dood?
Enkele weken na de kuur bleek het niet aan te slaan en de zoektocht naar een andere (lees: betere) behandeling begon.
Dat ging als volgt:
1. Radboud ziekenhuis Nijmegen. - Geen geld meer. Patiëntenstop.
2. Gelre ziekenhuis Apeldoorn. - Vragenlijst ingevuld. Bloed gecontroleerd. Conclusie: Pijnlijke gewrichten kwamen van Artrose. (...) Weinig kennis van Lyme dus in dat 'Lymecentrum' zoals ze zich noemen.
3. Toch maar foto's laten maken. Uitslag: geen artrose!
4. Amc ziekenhuis Amsterdam. - Uitgebreide aandacht. Veel onderzoeken, bloed en Liquor opnieuw onderzocht. Zelfs MRI van hersenen om andere zaken uit te sluiten.
Conclusie: Sprake van beschadigingen van de zenuwuiteinden door een eerdere besmetting door de Borreliabacterie. Ik had een fase 3 besmetting wat overeenkomt met chronische invaliderende klachten. Kan dat zich herstellen, was mijn vraag. Waarschijnlijk niet, maar gewoon afwachten want een behandeling hiervoor is er niet. Het kan wel tien jaar of langer duren.

"Kunt u dan niets doen? Iets met antibiotica of zo", vroeg ik? Antwoord: Wat zeurt u nou meneer. U heeft uw kuur gehad. Dag meneer.

donderdag 29 juni 2017

Geslachtsneutrale toiletten?

Het houd me al een aantal jaren bezig. Waarom zijn er aparte toiletten voor mannen en vrouwen? Waarom doen wij onze behoefte op een aparte pot terwijl je tijdens 'de daad' nauwelijks verschil ziet in de houding die we aannemen?

De hele wereld ligt wakker van de vele soorten geslachten die momenteel onze aarde aan het bevolken zijn. Eerst was het simpel. We hadden mannen en vrouwen,Punt. De laatste tijd krijgen we er van alles bij. Mannelijke  vrouwen, vrouwelijke mannen, omgebouwde mannen, omgebouwde vrouwen. Omgebouwde mannen die zich toch nog vrouw voelen en andersom. Ga nog maar even door. De keuze is ruim.

Op zich, voor mij, allemaal geen probleem. Een ieder moet zich kunnen laten aanpassen en ombouwen naar wens en zich daarnaast nog kunnen gedragen naar wens, maar.........
Al die transgenders, want zo worden ze globaal genoemd, moeten ook naar de wc. Waar moeten ze naar toe? Moet een omgebouwde man die zich nog vrouw voelt nou naar een vrouwen- of naar een mannentoilet? En vul dan alle eerder genoemde voorbeelden maar in.

In Australië zijn ze al op de bonnenfooi begonnen met extra toiletten te bouwen voor twijfelaars en voor diegene die het definitieve 'geslacht' al bereikt hebben. Het lijkt me erg moeilijk om te kiezen. Je staat met trillende knieën voor een aantal deuren met allerlei symbooltjes. De ene hand vertwijfeld aan je gezicht en de andere hand resoluut in je kruis om te voorkomen dat zowel fecaliën als de laatste aanpassing voortijdig het lichaam verlaten.  Dat moeten ze ons mensen niet aan willen doen.
Het kan zo simpel zijn. Ik zag toevallig vandaag in een publiek toegankelijk gebouw een hele simpele oplossing; Een geslachtsneutraal toilet! Een ruimte met enkele aparte hokjes waar in elk hokje een universeel toiletpotje is geplaatst.
Het maakt niet uit wie of wat je bent. Je gaat naar binnen, hoeft niet te kiezen maar gaat een van de hokjes binnen. Daar vindt je een toiletpot, een pedaalemmertje en wat poetspapier. Ga je gang. Het maakt niet uit of je een vrouw met een penis bent of een man met borsten. Je hoeft niet bij een groep te horen of jezelf te verexcuseren. Je hoeft je niet gediscrimineerd te voelen want je bent allen gelijk.
Zo moet het zijn. Geen gezeur, geen gekleur, geen gezeik, (alhoewel) allen gelijk.

Als we de (geslachtkeuze) van mensen volledig willen accepteren moeten we ze geen apart toilet geven want dan schiet het nog niet op. Dan krijgen we hetzelfde als de Gaypride. Daar bepleiten ze gelijkheid voor homoseksuelen door ze anders te laten zijn.
Of mis ik nou iets?

donderdag 22 juni 2017

De ziekte van Lyme (1)

Hoeveel berichten zijn er al niet over geschreven? Hoeveel mensen zijn er al niet door getroffen? Hoe vaak wordt er gewaarschuwd voor een Tekenbeet van een besmette nimf?

Ook ik ben de klos. Ook ik heb (in  2007) een Tekenbeet opgelopen. Ook ik trof toen een huisarts die onbekend was met het fenomeen. Ook ik ben van ziekenhuis naar ziekenhuis 'gerend' in de hoop een arts te vinden die er meer vanaf weet en een behandeling wil starten. Ook ik zit nu al 5 jaar thuis met allerlei klachten die mijn dagelijks functioneren beïnvloeden en mij veel aan huis kluisteren.
Ik ben wat dat betreft niet uniek. Ik heb mijn besmetting opgelopen in Duitsland. Midden in een klein dorpje in Der Harz wist zo'n klein kriebelbeestje mijn bovenbeen te bereiken en daar een heel klein hapje uit te nemen met grote gevolgen.

Helaas had ik weer thuis bij mijn bezoek aan de huisarts geen grote rode kring maar 'slechts' een grote rode vlek. Dat was voor die huisarts geen reden om een antibioticakuur te starten. Ondanks dat ze sprak over een stevige ontsteking.
Het duurde zeker twee jaar voordat ik de eerste rare verschijnselen kreeg die ernstig genoeg waren om wederom naar de huisarts te gaan. Tot die tijd had ik wel vaker griep dan voor de besmetting maar er gingen toen nog geen alarmbellen rinkelen.

Bij mijn huisarts rinkelde er helemaal niets (ja, wellicht de kassa) en ik werd telkens met allerlei standaard testjes naar huis gestuurd. Prik nog maar eens bloed, lever wat urine in, hoe is je bloeddruk, ben je niet een beetje te dik? Drink je niet teveel? Kortom het standaard pakket wat zoveel mensen het idee moet geven dat de huisarts je serieus neemt.
Intussen was in een naburig dorp een ernstige vorm van Q-koorts uitgebroken waardoor veel mensen hun huisarts opzochten met vergelijkbare klachten. Zelfs toen kwam mijn huisarts nog niet op het idee om me daarop te laten testen.

Zoals bekend komen veel klachten van Lymepatiënten overheen met die van Q-koortspatiënten.
Toch ging er bij mijn huisarts geen belletje rinkelen.
Het zou nog tot 2013 duren voordat bij mij de Ziekte Van Lyme werd vastgesteld.

dinsdag 20 juni 2017

Alle vakanties naar de Wereldkampioenschap zijspancross

Nadat ik zelf 2 jaar in de bak van een zijspancrossmotor mijn acrobatische toeren had uitgehaald werd het, eerder dan verwacht, tijd om naar de andere 'stuntmannen' te gaan kijken.

De coureur waar ik het fijnst mee gecrossed heb gaf er opeens de brui aan en ik stond aan de kant. Hij had er opeens geen zin meer in. Tja, dat kan. Als bakkenist heb je dan weinig in te brengen want de coureur betaald alles en wie betaald, bepaald. Bij de professionals is het in veel gevallen  zelfs zo dat de bakkenist betaald wordt door de coureur. Op ons niveau was dat niet aan de orde.

Mijn liefde voor de zijspancross was nog onaangetast hoog en dus gingen mijn vrouw en ik met enkele vrienden naar zoveel mogelijk wedstrijden in Nederland en het buitenland. Onze vakantiedagen en ons vakantiegeld ging eraan op maar we hadden de tijd van ons leven. Vaak kwamen we op vrijdagmiddag aan op een of ander circuit ergens in bijvoorbeeld Zuid-Duitsland en de eerste actie was natuurlijk altijd het opentrekken van het eerste blikje bier. Pas na een aantal uren werd de tent opgezet of de caravan in orde gemaakt. Daarna iets naar binnenwerken wat op eten leek en daarna weer verder met gezellig kleppen met z'n allen onder het genot van, tja, heel veel bier.

In die tijd waren er natuurlijk ook Wereldkampioenschappen voor solomotoren maar daar kwamen toch andere mensen op af. Die konden minder goed tegen bier en de vernielingen en vechtpartijen waren schering en inslag.
Bij de 'zijspanfamilie' kwam dat niet voor en dus was de sfeer veel aangenamer. En dat ondanks de grote hoeveelheden alcohol.
Een jonge dame van een Zwitserse organisatie wist mij een keer te vertellen dat de solo klasse door hen niet meer werd uitgenodigd vanwege de steeds terugkerende problemen. Wij natuurlijk trots en we gingen ons nog beter gedragen.
Vaak vertrokken we op zondagavond of, i.v.m. met de aanwezige alcohol, op maandagmorgen weer naar huis.

Dit heb ik ongeveer 17 jaar volgehouden. Ook na mijn scheiding sloot ik me bij mijn vrienden aan en bleven we overal de Wereldkampioenschappen zijspancross bezoeken.
Ik zou hier nog enkele blogs over kunnen schrijven maar de eerlijkheid gebied me te schrijven dat het dan wel veel van hetzelfde zou worden. Dat is dus niet de bedoeling. Anderen moeten ook aan het woord kunnen zijn aan deze Stamtafel.

woensdag 14 juni 2017

Wat is Postcrossing?

Postcrossing is een manier om fysiek kaarten te versturen naar onbekende mensen over de hele wereld.
Je ontvangt ook kaarten van mensen uit landen van over de hele wereld.
Er is een website waar je een account kunt aanmaken en adressen kunt opvragen. Dit gaat niet zomaar. Dat wil zeggen dat men niet je adres zomaar kan opvragen. Welk adres je krijgt wordt door de website beslist. Niet iedereen krijgt jouw adres. Daar wordt heel zuinig mee omgegaan.

Mijn vrouw en haar zusters doen al een geruime tijd aan Postcrossing. Zij vinden het ook heel leuk.
Mijn  vrouw ging al vrij snel zelf kaarten maken. Die liet ze afdrukken bij een van de websites die dit aanbieden. Het nadeel bij zo'n site is vaak dat je een bepaalde hoeveelheid moet afnemen. Ze bleef dus telkens met een hoeveelheid dezelfde kaarten zitten omdat ze niet naar iedereen dezelfde kaart wilde sturen.

Daarop hebben we, mijn vrouw en ik, besloten om het restant kaarten voor een zacht prijsje te koop aan te bieden via een website.
Inmiddels is die website behoorlijk gegroeid en laten we de kaarten bij een eigen drukkerij drukken. We bieden ze te koop aan tegen kostprijs zodat men niet teveel betaald. Het nadeel is dat wij geen winst maken.
We hebben twee jaar geleden besloten om met leden te gaan werken. Klanten die lid worden krijgen nog een extra korting.

Wij noemen het een Collectief en geen webwinkel. Intussen hebben we al een redelijk aantal leden en goede afspraken kunnen maken met de drukkerij waardoor we steeds een goede kwaliteit geleverd krijgen.
Natuurlijk kunnen de leden ook zelf kaarten aanleveren. Of die dan in het assortiment worden opgenomen beslissen, jawel, de leden. Via een beoordelingspanel kunnen leden aangeven of ze de kaart leuk vinden of niet.
Met andere woorden. We doen het met z'n allen en we houden het heel goedkoop. Zo blijft het leuk. En dat is ook ongeveer onze slogan.
Ga naar postcrossing.com
Bezoek onze website voor de goedkoopste ansichtkaarten, Het Postcrosscollectief

zondag 11 juni 2017

Een dagje Rotterdam

We wisten niet goed waar we heen zouden gaan. Mijn vrouw en ik. We wilden eerst naar Leeuwarden en Sneek maar de reistijd was langer dan de dag dus moest het iets anders worden.

We hadden namelijk treinkaartjes gekocht bij KruidBlok of zoiets. Lekker goedkoop de hele dag in een rijdende trein zitten.
Uiteindelijk kozen we voor Rotterdam.
De reis ernaar toe verliep voorspoedig en na ongeveer 1,5 uur kwamen we binnenrollen in het nieuwe Centraal station Rotterdam.
Daar moest eerst een foto van worden gemaakt voordat we verder zouden reizen naar Rotterdam Blaak.
We zijn allebei moeilijk ter been en we wilden toch zoveel mogelijk zien dus daarom indien mogelijk met het ov.
Als je bij station Blaak bovengronds komt zie je direct de Markthal. Rondom de hal de vele vormen van architectuur zoals o.a. de Kubuswoningen. Het was markt naast de Markthal maar we begonnen binnen. Een enorme hal met allerlei kraampjes die van alles aanboden behalve kleding. Dat was al een hele verfrissing. Het zag er goed verzorgd uit. Wij vergeleken het een beetje met La Boqueria in Barcelona. Ook een indoor markt waar de vissen je aan liggen te kijken en het fruit je toelacht met een zachte drang van “bijt me, bijt me”. Een markt waar de echte zuidelijke sfeer hangt en je het idee krijgt van, ‘Ik lust best een visje….maar niet hier’.
Die sfeer hing er niet in de Markthal, niet op de straatmarkt, en niet in de Koopgoot. In de koopgoot mag je in het onderste deel niet fotograferen, geen huisdier meenemen en nog enkele regels. In de goot lopen mensen die in een Channel no5-tasje de lipstick van Hema proberen te mee dragen er daar dien je rekening mee te houden. Nee, ik kom dus liever niet in de goot terecht.

We gingen een eindje verderop lunchen en daarna brachten we een bezoek aan de Erasmusbrug. Een imposant bouwwerk waar mijn vrouw absoluut een foto van wilde maken omdat zij kaarten maakt voor onze webshop. (Zie rechtsboven de banner).
We waren moe, we hadden teveel gelopen en wilde naar huis. Onder aan de brug namen we de watertaxi naar Dordrecht en vandaar de trein naar huis.
Al met al een vermoeiende dag maar zeker de moeite waard. Rotterdam is een mooie stad. Zeker als je van moderne architectuur houd.
Ondanks dat de NS niet echt rekening houdt met minder valide mensen, (er komen steeds meer trappen in de treinen) is het ons toch gelukt om redelijk comfortabel te reizen.

Deze dagjes uit vormen tegenwoordig onze vakantie. Waar we de volgende keer heengaan weten we nog niet.

woensdag 7 juni 2017

Welke sport wil ik gaan doen?

Welke sport wil ik gaan doen? Dat was de vraag. Vlak voordat ik tiener werd.

Erg veel keus was er niet in ons dorp. Er was een korfbalclub en een voetbalclub. In mijn kindertijd ging je als jongen niet korfballen. Dat mocht, volgens mij, nog niet eens. Dus kwam je automatisch bij het voetballen terecht. Ik was niet wild enthousiast maar mijn moeder wilde me minder thuis hebben dus werd er heel stimulerend op me ingesproken en zo liep ik al vrij snel met mijn voetbalschoentjes richting het clubgebouw.
Ik weet niet meer wat ik was. Een F-je of een E-tje, of net hoe het mocht heten in die tijd. Ik mocht in ieder geval meedoen. Dat was al heel wat. Trouw kwam ik elke keer (te laat) op de trainingen en probeerde de rest bij te houden.
Dat viel niet mee. Maar och, ik was een kind en die laat je niet aan de kant staan. Dus mocht ik ook aan wedstrijden meedoen. Al vrij snel bleek dat ik er niet veel van begreep want ik weet me nog één wedstrijd te herinneren. We verloren toen met 30-0. En toch had ik enkele goals gemaakt. Hoe kan dat nou? En waarom werd ik niet bedankt voor mijn inzet?
Na die wedstrijd mocht ik best veel op de bank zitten. Dan kon ik goed zien hoe de anderen het deden. Daar zou ik van kunnen leren. Ik weet nog dat ik overal gestaan heb. rechts-back, links-back, rechtsbuiten, linksbuiten, spits. Noem de plaatsen maar op. Niets hielp.
Voetballen was het dus niet. Ik geloof dat ik twee seizoenen mee heb gedaan waarvan een op de bank. Toen ben ik op zoek gegaan naar een Wilgenboom. Ik moest mijn, nog vrijwel nieuwe, schoentjes ergens aan hangen.

Nee, voetbal heeft mij nooit kunnen bekoren. En dat is altijd zo gebleven.

donderdag 1 juni 2017

Dat was nog eens sporten

Ik was eigenlijk al veel te oud. Ik denk ongeveer 28 jaar toen ik met motocrossen begon. Zijspanmotocrossen. Mijn zuster ging al een tijdje regelmatig kijken en probeerde mij ervan te overtuigen dat het een geweldige sensatie was. Dat crossen.

Het was ergens in 1979 dat ik voor het eerst meeging. We bezochten toe een wedstrijd voor het Nederlands kampioenschap in Helmond. Ik vond het wel leuk, maar… Dus stond ik vanaf dat moment vrijwel elke zondag ergens langs een circuit.
De zenuwen gierden door mijn hele lichaam als ik het enorme lawaai hoorde dat telkens losbarsten als ‘de heren’ van start gingen.
De motoren waren toen nog zogenoemde 4-taktmotoren en behoorlijk krachtig dus dat gaf een imposant geluid. Tezamen met de geur van olie en uitlaatgassen… ik was verslaafd! Er hing een hele familiare sfeer tussen de rijders en het publiek.
Daar heb ik me altijd perfect bij thuis gevoeld. Het werd mijn leven.
Na bijna een jaar kijken had ik zin om het zelf ook te gaan doen. Ik vond een andere enthousiasteling en al spoedig kreunden we van de spierpijn het bed in na elke training. Hij was de coureur. Ik de passagier. Bakkenist genoemd. Hij moest gas geven en ik moest acrobatische toeren uithalen om het zijspan van ruim 200 kilo + twee crossers in balans te houden. Dat ging niet altijd goed maar na ongeveer 30 keer over kop te zijn geslagen hadden we het redelijk onder de knie.
We deden mee aan wedstrijden. We trainden elke week twee avonden de zwaarste oefeningen op de trimbaan. Tussendoor de oefeningen deden we er nog extra wat bij. Alles ging in looppas. Daarbij probeerde ik mijn conditie nog eenmaal per week wat op te krikken door nog eens flink op de squashbaan te keer te gaan. Daarbij nog twee maal op de motor. Och ja, zucht ik nu. Dat was de tijd dat ik als 30 jarige nog rondliep met een wasbordje. Dat is inmiddels een wasmand geworden.
Het was de tijd van mijn leven. Als we zelf niet hoefden te rijden gingen mijn toenmalige vrouw en ik ergens een wedstrijd kijken. Het liefst naar Wereldkampioenschappen in buitenland. Samen op de motor naar Zwitserland. Daar aangekomen… Oeps, wedstrijd afgelast door het slechte weer. Geen probleem. We rijden weer naar huis. volgend weekend weer een wedstrijd.

Binnenkort weer een zijspanblog